door Barto

Blz. 153/154

9 uur. – Achter mij liggen zij op de grond te praten en te vrijen en zingen nu en dan amerikaanse songs, waarvan wij de tekst met levensgevaar genoteerd hebben van radio Londen:
Grab your coat and get your hat,
Leave your worries on the doorstep,
Life can be so sweet
On the sunny side of the street.
Ik heb mij nog niet verroerd. Ook dit is dus afgelopen. Chemie is het verleden geworden. Op het ogenblik dat het tot mij doordringt, breekt het zweet mij uit over mijn hele lichaam. De toekomst, waarin ik dit en dat en alles en nog wat zou doen, is in een sekonde verdwenen en daar zit ik: met lege handen, maar volgestampt met eerzucht, agressiviteit, kracht, die plotseling nergens meer heen kunnen en klam en zout uit mijn porien breken. Ik weet het ongeveer. Ik ben volstrekt radeloos – maar even volstrekt is het besef, dat ik mij niet in mijzelf heb vergist, Ik, die ik ik ben en ooit zal zijn, hoe zou ik niet iets volslagen unieks zijn, iets, dat er nog nooit geweest is en nooit meer zal! En misschien zijn zij hetzelfde ding, de radeloosheid en de zekerheid…
Als ik tevoorschijn kom uit de glanzende kramp is het donker in de kamer. Overal op de grond is gescharrel en gegiechel, de vlam van de carbidlamp is zo klein als een naaldpunt.
‘Ik zal kijken of ik beneden nog een stomp kaars heb.’ Met mijn voet zoek ik een weg tussen de lijven door.
‘Aha! De meester komt bij kennis.’
‘Laat het maar zo, zou ik zeggen.’
‘Mehr Licht’, sagte Goethe.’
‘Hee, geen dode talen spreken.’
‘Ik ga wel even met je mee.’
‘O.K.’
Met het meisje aan mijn hand schuifel ik op de tast over de zolder en de trap af. Ik fluister:
‘Wees een beetje stil voor mijn vader.’
In de stikdonkere slaapkamer vermoed ik, wie zij is. Ik kan ook geen lucifers vinden. Wij voelen over het bureau, de tafel en de stoelen… en weldra niet meer over het bureau, de tafel en de stoelen.